قرآن کریم ، سفره گسترده فیض الهی و کلام نورانی پروردگار انسان و جهان است . این منشور آسمانی ، معیار و محک درستی و نا درستی اندیشه ها ، احکام و رفتار به شمار می آید وهر چه با رهنمودهای آن ناهماهنگ باشد ، فاقد ارزش و اعتبار است.

 

  از آنجا که برای شناخت  درست از نادرست در هر موضوعی به «معیار» و «میزان» نیاز است ، رجوع به این کتاب الهی در هر زمینه ، بویژه اخلاق و خودسازی و هنجارهای رفتاری یک ضرورت است.

 

این سند نبوت و معجزه جاوید حضرت رسول در صورتی می تواند در زندگی و اخلاق فردی و اجتماعی ما تاثیرگذار باشد که «امامت قرآن » را بپذیریم ؛ به هدایت آن گردن بنهیم و آن را بعنوان «الگو» قبول و خود را به آن عرضه کنیم و ارزیابی اخلاق و عمل خویش را با آن میزان انجام دهیم. آنگاه روشن می شود که چه کسی «اخلاق قرآنی » دارد و چه کسی از چنین تربیتی دور شده است.

 

 قرآن کریم پیامبر عزیز ما را «اسوه حسنه» معرفی می کند و او را به مدال ( انک لعلی خلق عظیم) مفتخر می سازد.آن حضرت نیز خود را مودب به اخلاق الهی و متخلق به اخلاق  قرآنی ساخته ، می فرمود : «ادبنی ربی فاحسن تادیبی »؛ « پروردگارم مرا تادیب کرده و تربیت کرده و خوب ادبم کرده است.»

 

از زبان یکی از همسران پیامبر نیز درباره اخلاق آن حضرت نقل شده است که : « خلق رسول الله القرآن » ؛ « اخلاق او قرآن بود.» این نشان می دهد که تجسم و تبلوری از قرآن را در رفتار پیامبر خدا می توان مشاهده کرد. پس در راستای هدف بعثت نبوی که فرمود: « بعثت لاتمم مکارم الخلاق » بجاست اخلاق قرآنی را هم از کلام وحی و هم از سیره نبوی بیاموزیم و خلق و خوی خویش را با این معیارهای نورانی آراسته سازیم.

 

این که فرموده اند : عالم محضر خداست و در محضر خدا گناه نکنید ، یک حقیقت قرآنی است و هشداری است که آن « فراموشی » پدید نیاید. کدام صحنه و عمل است که از خدا پوشیده بماند ؟ و چه کسی می تواند کاری کند و حرفی بزند که از خدای بصیر و سمیع ، مکتوم و مخفی بماند ؟ هشدار قرآن کریم چنین است : (الم یعلم بان الله یری؟) « آیا ندانست که خدا می بیند؟

 

قرآن کریم هم خودش ذکر است  و یاد و هم پیامبران را « مذکر » و یادآور می شمارد ؛ هم نماز را « ذکر خدا »  معرفی می کند و هم یادآور حقایقی همچون : ضعف و زبونی انسان ، کوتاهی عمر ، حسابرسی قیامت ، فرجام بهشت یا دوزخ ، نعمتهای الهی و لزوم شکر ، دشمنی شیطان با انسان  ، تباه شدن جوهره انسان در اثر حرص و آز ، سرنوشت شوم اقوام لجوج و ناسپاس گذشته و... است.

 

قرآن کریم توصیه می کند که مبادا اموال و اولاد شما ، شما را از« یاد خدا» غافل و سرگرم کند و در نتیجه از خاسران شوید.

 

قرآن ، هم یادآور پیوسته و مکرر «ربوبیت خدا » است ، هم یادآور «عبودیت انسان » ، تا از گلیم بندگی پای را فراتر نگذارد و به محدوده طغیان و عصیان وارد نشود.

 

قرآن بارها تاکید کرده ، تا انسان ها در معبد نیایش ، سربندگی  و خضوع بسایند و با تهجد و دعا و ذکر و استغفار ، بنده بودن خویش را به یاد آورند. فرمانهای «اعبدو الله» که در قرآن است ، برای بیدار ساختن فطرت خداجویی است.

( گلچین شده مقاله روزنامه ایران مورخ ٩/١١/٨٧ )