ما و یوزارسیف
جمعه شبها چند هفته ایه عادت کردیم به سریال حضرت یوسف (ع ). من قسمتهای اول این سریال رو ندیدم ولی این اواخر دارم دنبال میکنم. سریالی پرخرج با دکورهایی عظیم و زیبا.
دست همه عزیزانی که زحمت این مجموعه رو بخودشون دادن درد نکنه. ولی اونی که باعث شد امروز در این مورد بنویسم مسائل حاشیه ایه سریاله.
این پیامکهایی که در مورد این مجموعه رد و بدل میشه این روزها داره حرف اول رو میزنه. حضرت یوسف (ع )پیامبر ماست. پیامبری که داستان اون از زیباترین قصه های قرآنه. یاد ندارم که قدیمها کسی بوده باشن که در مورد انسانهایی بزرگ جک بسازن. اون هم از نوع پیامبران الهی. اگه قراره اینجوری باشه سریالی در این مورد ساخته نشه خیلی بهتره. بندگان خدا دارن با ساختن فیلم و سریال کمی ما رو با زندگی این عزیزان آشنا میکنن و ما هم در عالمی دیگر.
بله. قسمتهایی از این مجموعه هم ممکنه به دل نشینه و یه کم غلو آمیز باشه. ولی اصل موضوع که نباید فراموش بشه.
تجربه ای که من کسب کردم اینه که ملت ما مطالعه ندارن. کم مطلب میخونن. کم تحقیق میکنن. قرآن رو گذاشتیم کنار و اگر اینطور هم نباشه باور کنید باور کنید کسی به ترجمه قرآن کاری نداره و گرنه این همه بی ادبی نمیشد. حرمتها از بین نمیرفت. و شاید هم من فکرم خراب است؟ چرا ما بی اعتقاد یا کم اعتقاد شدیم به برخی مسائل ،خدا میدونه. و خودمون هم میدونیم و زدیم به دنده بی خیالی و ... و شاید هم من فکرم خراب است و سنتی فکر میکنم؟؟
نظرات ()
